Hoe het allemaal begon

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, de eerste keer dat Th. mij verkrachtte. Het gebeurde toen ik 19 jaar was en via een project voor langdurig werkelozen (je moest minstens 9 maanden werkeloos zijn) op zijn afdeling kwam te werken. Ik kende hem al persoonlijk van de tennisbaan, waar ik regelmatig een balletje sloeg en later paste ik zelfs een paar keer bij hem op samen met een vriendin van mij. Hij deed altijd heel vriendelijk tegen ons.

In april kwam ik dus op zijn afdeling te werken, wat in het begin heel goed ging. Het enige waar ik niet goed mee om wist te gaan was de strikte hiërarchie die er heerste, uiteindelijk maakte me dat letterlijk ziek en in juni kwam ik ziek thuis te zitten. Overigens woonde ik toen nog gewoon thuis bij mijn ouders. Th. kwam op een middag bij mij thuis langs om eens te horen hoe het met mij ging. Mijn ouders waren toen op vakantie en mijn zus, die ook nog thuis woonde, was op haar werk. Al snel nadat hij binnen was probeerde hij mij te zoenen en betasten, maar weerde dat af en hij hield er mee op. Niet lang daarna zei hij dat hij weer ging en ik liep met hem mee naar de voordeur. Toen ging alles ineens heel snel, voor ik het wist greep hij me vast, zette me klem tegen de gangkast en voelde ik een arm tegen mijn keel gedrukt. Ik kon werkelijk geen kant meer op en onder het uiten van de nodige doodsbedreigingen verkrachtte hij mij voor de eerste keer. Ik hoor mezelf nog gillen, NEE NEE, NEE!!!!!!!, wat natuurlijk niks uithaalde, integendeel, de druk op mijn keel werd alleen maar erger en uiteindelijk raakte ik buiten westen. Ik ben denk ik niet lang buiten westen geweest want hij was er nog toen ik weer bijkwam. Weer bedreigde hij mij met de dood als ik het in mijn hoofd zou halen hier iemand van op de hoogte te brengen laat staan aangifte te doen bij de politie, waar ik bovendien toch nooit geloofd zou worden aangezien hij hele goede connecties had bij de politie, zo verzekerde hij mij. Hij had dat er niet bij hoeven vermelden, de doodsbedreigingen waren al effectief genoeg om mijn mond te houden, dacht ik.

In die tijd zat ik al in therapie bij het Riagg bij een kinder- en jeugdpsycholoog en diezelfde week (of was het nog diezelfde dag?) had ik een afspraak bij haar. Ondanks de doodsbedreigingen heb ik toch geprobeerd het haar te vertellen, maar op de een of andere manier kwam mijn boodschap bij haar niet gelijk over. Pas zes weken later vroeg ze mij of ik soms bedoeld had dat hij mij verkracht had. Ja, hallo, zes weken later pas op zoiets terugkomen, dat schiet ook niet echt op, tegen die tijd was ik het vertrouwen in haar  compleet kwijt. Hoeveel sessies er daarna in complete stilte verliepen, ik zou het niet meer kunnen zeggen, maar ik heb 10 jaar bij haar in therapie gezeten en van die 10 jaar is zeker meer dan de helft in volledige stilte verlopen. Dit alles omdat ik me totaal niet serieus genomen voelde door haar………pas na zes weken er eens op terugkomen, tsssssssss. Dat waren dus 10 verloren jaar, in meer dan 1 opzicht trouwens, maar dat vertel ik later, het is nu even genoeg voor deze keer.

Advertenties